Երբ զգացմունքներն արդեն շիկացած են՝ միամտություն կլիներ տրամաբանության ու բանականության չափի մեջ դնել դրանք. չէ՞ որ այդպիսի անզուսպ հափշտակություններին հատուկ է և անխոհեմորեն ի հայտ գալը: Կիրքը, ինչպես որ հիվանդությունը, չի կարելի դատապարտել, չի կարելի արդարացնել. այն կարելի է միայն նկարագրել միշտ նոր զարմանքով և ակամա դողով՝ այն տարերքների հավիտենական հզորության առջև, որոնք, ինչպես բնության մեջ, այնպես էլ մարդու մեջ, հանկարծ ճայթում են ամպրոպի բռնկումներով: Քանզի այդպիսի բարձրագույն լարվածության կիրքը չի ենթարկվում նրան, ում որ խոցում է. իր բոլոր դրսևորումներով ու հետևանքներով այն դուրս է գալիս նրա գիտակցական կյանքի սահմաններից և մի տեսակ փոթորկվում է նրա գլխավերևում, խուսափելով պատասխանատվության զգացումից: Կրքով բռնվածին բարոյականության չափանիշով մոտենալը նույնքան անմտություն է, որքան հրաբխին պատասխանատվության կանչելը կամ ամպրոպին տույժի ենթարկելը:
Показаны сообщения с ярлыком Ստեֆան Ցվայգ. Показать все сообщения
Показаны сообщения с ярлыком Ստեֆան Ցվայգ. Показать все сообщения
вторник, 27 декабря 2022 г.
суббота, 2 июня 2012 г.
0 Ստեֆան Ցվայգ
- Յուրաքանչյուր ճշմարիտ ստեղծագործություն վերաճում է մերժված ստեղծագործությունների մթին բուսահողից :
- Մշտական հարստությունը փափկակյաց է դարձնում , մշտական հավանությունը բթացնում է . միայն դադարն է պարապ ռիթմին հաղորդում նոր լարվածություն ու ստեղծագործական ճկունություն :
- Ինչպես քաղաքականության մեջ մի դիպուկ խոսք , մի սրամտություն ամբողջ դեմոսթենեսյան ճառից ավելի վճռական է ներգործում , այնպես էլ գրականության մեջ մանրաքանդակները հաճախ հաստափոր վեպերից երկար են ապրում :
Подписаться на:
Сообщения (Atom)