0 Չափից շատ ` ուշ էր ...

Շատ-շատ  տարիներ  էր  անցել  այն ժամանակից  , երբ   փորձում  էի  մոռացության  տալ նրան ...չպայքարեցի  սիրուս  համար ... չափազանց հպարտ էի .. 
Տարիները  իրենց  գործն  արեցին , ու  տարան  իրենց  հետ `  հպարտությունս .. Կարոտից  առաջ  եկած  անդունդը  , ինձ  տարավ  դեպի  իր  խորքը ... Նորից  սկսեցի  փնտրել քեզ ... իսկ  երբ  տեսա ` մի  ակնթարթում  ինձ կորցրեցի քո  աչքերում ..  Բայց    ոչինչ  չասելով   հեռացա ...Տեղատարափ  անձրև  էր  սրտումս .. << Ցավի , կարոտի , արցունքների , սիրո  ու  թախիծի >> ջրափոս  էր  առաջացել ...  Որքան  էի  ` փոխվել , որքան  `  հասունացել ... Արդեն  հասկացել  էի  , թե  ինչպես  քանդեցի  երջանկությունս ... Հաղթեց  սերը `  տվյալ  դեպքում  ուշացած , կամ նոր  արթնացած ... Ես ոչինչ  չէի  փոխի ` արդեն  չափից  շատ  էր  ուշ , իսկ  դու  շատ  վաղուց  արդեն ` սիրված  էիր ....

0 Մենություն...

Մի  ահավոր  զգացում է  այդ  մենությունը .. Երբ  քեզ  շրջապատում  են  հազարավորները  իսկ  դու  քեզ  բացարձակապես  մենակ  ես  զգում ,  երբ  քեզ  շրջապատում  են բազմաթիվ  աչքեր  , ժպիտներ  բայց  ոչ  ոք   չի  տեսնում քեզ ... Երբ  հասկանում ես  որ քո  ընկերները  կողքիտ  են  բայց  էլի դու մենակ ես ... ինքտ  էլ  չես  հասկանում  թե  ում ես  սպասում  , ով  կարող  է  քեզ  հանել  այդ  սարսափելի  մենությունից .. Գտնում  ես  ինչ  որ  մեկի  հետ ընդհանուր  երևույթներ , բայց  էլի  հանդիպում ես  երևույթների  որոնք   քեզ  հեռացնում  են  նրանից ... Իսկ  երբ  քայլում  ես  փողոցով  նորից  նույն ցավն  է  քեզ  տիրում , որ  չես  գտնում  ոչ  ոքին  կողքիտ .. Եվ  փնտրում ես  նորից  բուժում  այդ  մենությանտ , չես  էլ  հասկանում  այն ինչպես  անվանես , ու  գտնում ես  մի  բուժում  դրա  դեմ -  ինքնախաբեությունը ..  Ինքտ  քեզ  խաբում ես  ու  հորինումես  քեզ  համար  մի  նոր  աշխարհ - բայց  գիտակցում ես  որ  էլի  մենակ  ես ...