Սրտիս թագուհի, Կարոտել եմ քեզ. Ա՛խ, ի՛նչ կըլինի Հանկարծ հայտնըվես Եվ, թեկուզ իսկույն Դարձյալ չըքանաս, Ինչպես գիշերվան Կարճատև երազ: Միայն թե տեսնեմ Պատկերդ մեկ էլ, Միայն թե ասեմ՝ Ո՛նց եմ կարոտել:
Դու առավոտ ես , ես մայրամուտ եմ Մի ողջ ցերեկ է բաժանում մեզ ... Ես տանջվելու մեջ այնպես հմուտ եմ Այնպես անփորձ եմ տանյելու մեջ Ես մայրամուտ եմ , դու առավոտ ես , Մի ողջ գիշեր է բաժանում մեզ... Բայց ես շողում եմ առավոտի պես Երբ հեռվից-հեռու նայում եմ քեզ ...
Ես այն եմ եղել, ինչ որ եղել եմ, Չեմ ձգտել երբեք քո որոնածին, Քո որոնածը աննյութեղենն էր, Իսկ ես` հողեղեն, հողոտ, հողածին: Ես այն եմ եղել, ինչ որ եղել եմ, Իմացիր, որ էլ երեսով չտաս, Հանդիպման օրից ես ինձ նեղել եմ, Որ դու աշխարհում նեղություն չզգաս: Ես այն եմ եղել, ինչ որ եղել եմ, Լռել եմ, ներել, տարել, համբերել… Ու թե պատահմամբ ճամփաս շեղել եմ, Քայլերս նորից ձեր տուն են բերել: Ես այն եմ եղել, ինչ որ եղել եմ, Չեմ հասել երբեք քո որոնածին, Քո որոնածը աննյութեղենն էր, Իսկ ես` հողեղեն, հողոտ, հողածին:
Ես սիրում եմ քեզ, ոչինչ, որ առաջին հայացքից չէ, բայց մինչև մահս է...
Ուզում եմ, որ իմ սիրտը ոչ ցավ զգա, ոչ դժգոհություն, ոչ էլ հիասթափություն...
Գիտեմ, որ չի կարելի ստիպել մարդուն սիրել քեզ: Պարզապես պետք է ԼԻՆԵԼ մարդ, ում կարելի է սիրել, մնացածը քեզանից կախված չէ…
Դու չկաս . . . Այո՛, չկաս արդեն . . . Չկաս իմ ներկայի և ոչ մի էջում . . . Կարծում էի աշունն է խլել քեզ ինձնից , ինչպես ծառի ճյուղից է պոկում տերևը քամին , բայց ոչ՛ . . . Դու չկաս. . . .
Երբ ինչ-որ մեկին ասում ես գնա - հասկանում ես որ կրկին մնում ես մենակ , հասկանում ես որ միլիարդներից էլ անկարող ես դու գտնել նրան ... Կամ էլ կգտնես ավելի լավին , բայց ոչ հարազատ , ոչ էլ սիրելի ... Երբ ինչ-որ մեկին ասում ես գնա , քեզնից գնում է քո մի մասնիկը , քո կյանքից մի էջ - նորից պոկում ես , նորից շպրտում ... Բացում ես նոր էջ նորից վերնագրում , նորից ափսոսում , ու հիասթափվում ... Ես ոնց եմ ատում , երբ ինձ ասում են - գնա , դե գնա ... Ինչպես հեռանաս երբ հուշեր դարձաց երջանկությունը ավելի ուժեղ է քեզ ներսից խեղդում , քան քեզ նոր սպասվող ցավը կարոտի ...
Գիտես հոգիս լիովին լցվել է անամպ , պարզ ու ջինջ կապույտ երկնքի լուսավոր շողով ... Երբ եմ ես այսքան լցված եղել ապրելու ու թեկուզ գոյատևելու ցանկությամբ , երբ եմ ես իրոք կարողացել տարբերել , ժպիտն ու թախիծն իրարից , միգուցե հիմա եմ սկսել հավատալ ՝ որ իրոք կյանքը նվեր է , ու անակնկալներն էլ ամենուր են ... Հիմա եմ հասկացել , միգուցե ուշացած , կամ էլ արդեն ՝ ոչ , որ ամեն ինձ տրվող օրը ու ամեն գեղեցիկ լուսաբացը , ամեն ամենը ինձ շրջապատող , իմ երջանիկ կյանքի գեղեցիկ ու բարի ընթացքն են... Ես ուզում եմ ապրել , ուզում եմ ժպտալ , ու ուզում եմ որ ամեն առավոտս դիմավորեմ այնպես ինչպես այժմ ... Կողքիս լինեն ում սիրում եմ , ում կարիքը շատ , շատ զգում եմ ....